Kore Aşkı Hiç Bitmez

Nerdeyse 2 yıl olacak hayallerimin ülkesi Güney Kore'yi ziyaret edeli. Ne kadar ağlamış ne kadar çabalamıştım gidebilmek için yıllarca ve sonunda ulaşmıştım hayalimin ülkesine. Koca gidi 2 yıl geçti ve anılar hala rüya gibi hafızamda. 20 gün sonra düğünüm var ve beni tanıyanlar soruyor ''eee noldu Kore işleri senin?bitti mi ''... Bitmedi efendim, KORE benim yeniden hayallere sarılma çabalama hayata dönme varlığım bitmedi bitmezde, eee tabi bastırılmıyor değil ama neden hayaller evlenince bitsin ki? Anlayışlı bir eşin seninle diyar diyar gezmeye razı bi hayat arkadaşın olduktan sonra neden hayaller bitsin ki? İnşallah eşimle beraber o güzel toprakları ziyaret etmek nasip olur. Önce beraber Umre'ye gitsek, sonra her yıl bir ülke ziyaret etsek. Yada yok yok, bi yıl Kore, bi yıl başka bir ülke,  bi yıl Kore, bi yıl başka bir ülke böyle gitse seneler :)

Dünya o kadar büyük ki ve biz çok küçüğüz. O kadar güzel yerler var ki , Şu an için en büyük hayalim gezebildiğim kadar ülke gezmek ve görmek, hangisi olursa olsun, Rabbimin güzelliklerini başka topraklarda değişik değişik görmek bambaşka bi his. Şu gezi programcıları var ya hani ülke ülke dolaşan. İşte en kıskandığım insanlar onların sunucuları :) Sanırım şu an olmaktan mutlu olacağım en güzel yer orası. Nasip isteyince olur bence, çabalamak gerek. Bi an düşündümde ne kadar da yakışırım o mesleğe, rüya gibi cidden :)

Velhasılı Kelam Dünya Kaç Bucakmış Gerçek Manada Görmek İstiyorum ama Kore Bambaşka Onun Aşkı Hiç Bitmez. Koreyle Aramada Yaşayan Bir Bağ Var Sanki Anne Çocuk Gibi, Orda Sokaklarda Yürürken Dağlar Taşlar Yollar Benle Konuşuyordu, Sanki Orda Doğmuş Orda Büyümüş Gibiydim. Böyle Anlatırken Bile İçimde Taşan Bi Sevgi Seli Oluşuyor. Gözlerimi Kapatıp Orda Geçirdiğim 25 Günü Film Şeridi Gibi Düşününce O Salak Gülümsemeye Engel Olamıyorum. Umarım Bir Daha Nasip Olur Oralara Gitmek...

korede son gecem~~

 Veee sonunda ikinci videomda buradaa tadadadam ^^ Bu Koreden ayrılmadan önceki son gecemdi.
 En sevdiğim insanlarlarla beraber biraz hüzünlü ama gülümsememden taviz vermeden son kez güzel anılar yaşadım ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥  
Sıcacık kalpli bu insanlarla son kez vakit geçirdim dışarda. Yemekten sonra dondurma yedik ve denizi ne kadar çok sevdiğimi bildiklerinden  beni okyanusa götürdüler son kez^^  Aslında sadece o anlık sondu~~ çünkü hep kalbimdeler ve hep kalplerindeyim~~ Buna emin bir şekilde martı, geri döneceğim günü sabırsızlıkla bekliyorum~~ 
ÇÜNKÜ HER NEKADAR SESLERİNİ ARA SIRA DUYSAMDA GÜZLERİNİ GÖRMEYİ ÇOOK ÖZLEDİM  ♥

KORE YOLCUSU VAR ^.^ GİDİYORUM ~~

Evet doğru okudunuz... Ben; yıllardır hergece yatağına yattığında Kore ile ilgili hayaller kuran, yediği içtiği Kore olan... Habire gidemiyor diye ağlayan... İşte ben şimdi dualarımın sabrımın karşılığını aldım... Hiç olmadık zamanda tamda ümitlerimin tükendiği, gizli gizli ağladığım zamanda Rabbim bana karşılığını gönderdi... Şaka gibi geliyor hala inanamıyorum. Ne yazacağımı ne diyeceğimi bilemiyorum. 1 hafta önce pasaportumu aldım inanamadım. ''Bekle Tuğba, bileti alınca inanırsın'' dedim.... Bugün biletimi aldım... Ve ben hala 6 eylülde Koreye gitmek üzere uçağa bineceğime inanamıyorum. Eskiden düşündüğümde Koreye gidiceğimi, kalbim pırpır atardı kesin ağlarım derdim. Ama  şu an o kadar farklı hisler içindeyim ki. Mutlu... ama hafif ürkek korkak endişeli... Bir sürü tuhaf hisle doluyum. Sanırım anladım kısa süre sonra nedenini. Hep hayal kurdum... Koreyi zihnimde öyle büyüttüm ki sokak sokaka çizdim kendimce. Rüyalarımda gittim hep... Sanırım bilinçaltında gidipde rüyalarımda hayalini kurduğum ülkeyle karşılaşamamaktan korkuyorum. Hayal ettiğim gibi insanlarla tanışamazsam diye endişeleniyorum. Şimdi rüya bitti, herşey yaşadığım hayat kadar gerçeğe dönecek. O zaman ben dönünce neye kavuşmanın arzusuyla hayata tutunacağım? Ya yıllarca ağlamamın dua etmemin boşa gittiğini düşünürsem? Böyle binlerce soru zihnimde dolaşan... Biliyorum ! Şu an yazımı okuyanlar belkide ''ne nankör kız biz gidemiyoruz şuna bak hem gidiyor hem sevinmiyor'' diyebilir... Bende olsam derdim eskiyi düşününce... Ama inanın öyle olmuyor. İnanamıyorsunuz iş gerçeğe dönünce endişeler sorular düşünceler sizi rahat bırakmıyor. Sanırım 7 ekim sabah 8 de oraya vardığımda inanacağım gidişimin gerçekliğine , çünkü uçağa binsemde inanamam gibi geliyor.

 Diyorum yaaa , belki dünyada benden cok isteyen yoktur gitmeyi heralde diye bile düşünürdüm sürekli. Ama şimdi böylesine uzak gördüğüm şeyin elimdeki bir a4 kağıdına sığdığını görmek... İnanın yaşanmadan anlaşılmıyor. Bilete bakıp bakıp gülümsüyorum deli gibi. Nasıl yani gerçek mi diye tekrarlayıp duruyorum. Mutsuz değilim aksine çok mutluyum hemde çok , tek endişem hayallerimde yaşattığım beyaz atlı premsim Korenin beklediğim gibi olmaması. Umarım herşey çok güzel olur.

 pasaportum

 bilet param(dı)

biletim

ps= diğer yazımda gidişimn gerçeğe dönme aşamalarını anlatacağım, takipte olun =)